Het midden: yuan het anker tussen yin en yang
Tussen yin en yang ligt iets wat vaak wordt vergeten.
Niet omdat het onbelangrijk is, maar omdat het stiller is.
Het midden.
Geen compromis.
Geen grijs gebied.
Maar een levende kracht die beide polen kan dragen.
In de winter, wanneer de uitersten vaak voelbaarder worden — vermoeidheid en verlangen, rust en onrust, willen en terugtrekken — wordt het midden extra belangrijk.
Niet om alles in balans te houden,
maar om ergens te ankeren.
In taoïstische tradities wordt deze kracht Yuan genoemd.
Yuan: wat yin en yang samenhoudt
Yin zinkt.
Yang stijgt.
Dat is hun aard.
Zonder iets dat hen verbindt, zouden ze uit elkaar bewegen:
yang zou opstijgen en verbranden,
yin zou wegzakken en oplossen.
Yuan is de kracht die dit voorkomt.
Niet door yin en yang tegen te houden,
maar door ze in relatie te houden.
In het tai chi-symbool zie je dit terug:
de twee bewegingen, de overgang ertussen,
en de cirkel die het geheel omvat.
Yuan is niet één van de helften.
Yuan is de lijn én de cirkel, dat wat beweging mogelijk maakt zonder uiteenvallen.
Het midden als belichaamde bedding
Yuan is geen abstract principe.
Het is een belichaamde kracht.
In het lichaam wordt Yuan gedragen door het midden, het centrum rond de navel, het Aarde-gebied.
De Aarde verteert, verzamelt en integreert.
Zij zorgt dat stijgen en dalen bij elkaar blijven. Dat emoties bewegen zonder te overspoelen. Dat actie mogelijk is zonder jezelf te verliezen.
Een plek in jezelf die niet meebeweegt met elke golf, maar waar beweging wel doorheen kan gaan.
Het midden is geen toestand die je bereikt.
Het is een bedding die je leert bewonen.
Prenataal voelen in een duale wereld
We leven in een wereld van contrasten.
Doen en laten.
Versnellen en vertragen.
Openen en sluiten.
Juist daarom is het midden geen luxe, maar noodzaak.
Het is de kracht die maakt dat je in beweging kunt blijven,
zonder telkens naar één kant te schieten.
Niet oplossen in leegte.
Niet verharden in actie.
Maar blijven.
Yuan herinnert ons aan iets wat ouder is dan onze verhalen, ouder dan onze plannen, ouder dan ons idee van wie we zouden moeten zijn.
Het midden als anker in de storm
Wanneer het leven onrustig wordt — wanneer emoties bewegen, verlangens trekken, keuzes zich aandienen — is het verleidelijk om naar één kant te schieten.
Meer doen. Of juist helemaal stoppen.
Het midden biedt een ander antwoord.
Niet harder vasthouden.
Niet loslaten.
Maar aanwezig blijven.
Vanuit dit midden ontstaat veerkracht.
Niet omdat het leven rustig wordt,
maar omdat jij niet meer omver wordt getrokken.
Het midden geeft:
-
kalmte zonder afvlakking
-
kracht zonder verkramping
-
stilte die niet afsluit
Januari: leven vanuit het midden
Januari is bij uitstek een maand om dit midden te verkennen, een maand waarin yin en yang vaak beide voelbaar zijn. De behoefte aan rust én de drang naar richting.
Vertragen én verlangen.
Niet om jezelf opnieuw uit te vinden.
Niet om te fixen of bij te sturen.
Maar om te voelen:
waar kan ik landen, terwijl het leven beweegt?
Het midden vraagt geen groot gebaar.
Het vraagt oefening in nabijheid.
Adem die zakt.
Aandacht die verzamelt.
Beweging die niet jaagt, maar draagt.
Van hieruit worden keuzes eenvoudiger.
Niet omdat alles duidelijk is,
maar omdat je niet meer hoeft te kiezen tegen jezelf.
Het midden als beginpunt
Als yin je leert ontvangen, en yang je leert bewegen, dan leert het midden je dragen.
Je hoeft niet te wachten tot alles stil is.
Je hoeft ook niet te forceren dat het anders wordt.
Misschien is dat wel de diepste uitnodiging van deze tijd: niet kiezen voor één kant,
maar leren leven vanuit dat stille, dragende midden dat aanwezig blijft, ook wanneer het leven je uitdaagt.
De basis begint bij afstemmen op het winterritme. Lees er hier meer over
