Winter, voornemens en het verlangen dat klopt
Er wordt wel eens gezegd: maak geen goede voornemens in de winter. De winter is yin, een tijd van rust, stilte en naar binnen keren. Het voorjaar, zo luidt de redenering, is pas het moment voor nieuwe initiatieven en richting.
En ja, daar zit waarheid in.
De winter vraagt om vertraging, om verzamelen, om minder moeten.
Maar dat is niet het hele verhaal.
Want het begin van een nieuw jaar roept nu eenmaal verlangen op. Dat is geen cultureel trucje, dat is menselijk.
Maandag ga ik beginnen.
In 2026 ga ik het anders doen.
Die impuls kun je wegwuiven als onrealistisch, of je kunt luisteren naar wat eronder leeft.
Grote bewegingen werken zelden, maar het verlangen is echt
Wat meestal niet werkt, zijn de grote sprongen.
Het roer volledig om. Alles anders. Nu.
Dat vraagt vaak meer dan je zenuwstelsel kan dragen.
En dan klapt het verlangen dicht, niet omdat het onjuist was,
maar omdat de vorm te groot was.
De kunst is dus niet om het verlangen te onderdrukken,
maar om het serieus te nemen zonder het te forceren.
Kun je nu, in deze winterperiode, contact maken met wat eronder ligt?
Niet: wat moet er anders?
Maar: wat wil er door mij heen geboren worden?
Ziel of ego — en hoe je het verschil voelt
Niet elk voornemen komt uit dezelfde bron.
Sommige komen voort uit het ego:
uit het gevoel van tekort,
uit ik ben nog niet goed genoeg,
uit de hoop dat het leven daarna eindelijk lichter wordt.
Andere komen uit iets diepers. Stillers. Een verlangen dat niet schreeuwt, maar klopt.
Je herkent het verschil vaak niet in de woorden,
maar in het lichaam.
-
Brengt dit voornemen verkramping of ademruimte?
-
Voelt het als druk — of als richting?
-
Maakt het je kleiner — of juist aanwezig?
Klein, eenvoudig en draagbaar
Winter vraagt niet om grootsheid. Wel om eerlijkheid. Misschien is het voornemen niet: Ik ga alles anders doen.
Maar: Ik ga één ding anders doen en dat ook echt dragen.
Een kwartier eerder naar bed.
Eén vast moment van beweging per week.
Minder verdoven, meer voelen, zonder meteen conclusies te trekken.
Niet omdat het moet, maar omdat het je voedt. Zo blijft het verlangen levend, zonder dat je jezelf overvraagt.
Afstemming in plaats van uitstel
Je hoeft niet te wachten tot het voorjaar om te mogen verlangen. En je hoeft de winter niet te gebruiken als excuus om alles te parkeren.
De uitnodiging is subtieler dan dat:
Laat het verlangen er zijn.
Maak het klein genoeg om te dragen.
En blijf luisteren naar wat klopt, in dit seizoen, in dit lichaam, in dit leven.
Dan werk je niet tegen de natuur in.
Dan werk je met haar, precies daar waar yin en yang elkaar ontmoeten.
In deze blog lees je hoe leven vanuit je midden veerkracht geeft
