“Je moet “even” ontspannen.”
Mij is het nog niet gelukt om op commando rustig te worden of te ontspannen als ik me gespannen of gestresst voel. Jij wel?
Tijdens mijn vakantie in de Zwitserse bergen van het Engadin stelde ik mezelf dit jaar regelmatig de vraag: Wat heeft mijn lichaam vandaag van mij nodig?
En spoiler alert; het antwoord was niet elke dag hetzelfde 😉
De ene dag wilde ik een flinke tocht maken. De andere dag juist rust. Soms nam ik waterverf mee om ergens langer stil te zitten. En op een andere dag ging ik vooral zwemmen.
Door zo te luisteren, kon ik dit jaar meer en langere wandeltochten maken dan vorig jaar. Vorig jaar had ik – in mijn enthousiasme- vooral doorgepusht. Tot ik na een week keihard mijn teen stootte en daardoor gedwongen werd om te vertragen.
Dit jaar realiseerde ik me dat dit doorduwen eigenlijk niet alleen voor die wandelvakantie van vorig jaar geldt. Het is precies wat ik ook steeds opnieuw in het dagelijks leven tegenkom.
Mijn hoofd heeft vaak best een plan. Hoe ik me zou moeten voelen. Hoe ver ik inmiddels zou moeten zijn. Hoe ik zou moeten reageren op stress…de lijst is schrikbarend lang…
Ontspannen is niet iets wat je kunt “doen”.
Is het jou weleens gelukt om, vanuit het niets, midden op een stressvolle dag, tegen jezelf te zeggen: “Zo ontspan maar” en dat het dan lukt?
Mij in ieder geval niet. Tenminste, niet de ontspanning waar ik echt van oplaad. Want als ik op de bank plof met mijn telefoon lijkt het misschien wel op ontspanning, maar ik voel nu dat dat eerder een vorm van inzakken of uitchecken is, niet erg, maar ook niet echt voedend voor mijn systeem, want de spanning is niet weg. Ze wacht gewoon op me.
Vroeger gooide ik alle soorten onrust op één hoop. Ik voelde me gespannen en wilde dat het overging. Inmiddels probeer ik eerst nieuwsgierig te zijn.
Wat voor onrust is dit eigenlijk?
Is mijn hoofd vooral aan het piekeren? Dan helpt het me vaak om iets kleins en praktisch te doen. Even schoonmaken, wat rommelen in de tuin. Iets overzichtelijks waardoor mijn hoofd weer contact maakt met mijn handen.
Voel ik me juist nerveus of angstig? Dan zoek ik eerder iemand op. Een appje naar een vriendin. Of ik vraag mijn man om een knuffel.
Voel ik onmacht of frustratie? Dan helpt beweging. Een stuk fietsen. Wandelen. Stretchen.
Ben ik vooral moe? Dan ga ik met een wekker 20 min liggen met alleen mijn ogen dicht en niets doen.
Misschien had je verwacht dat ik nu zou zeggen: ga Qigong doen. maar eerlijk gezegd is Qigong lang niet altijd het eerste wat ik doe.
Maar áls ik train, probeer ik steeds meer ruimte te maken voor wat er nu is, zonder dat het anders hoeft te zijn.
Soms merk ik alleen maar op:
Ik voel onrust.
Mijn hoofd blijft maar doorgaan.
Ik oordeel de hele tijd.
Mijn adem zit hoog.
En die erkenning geeft ruimte.
En vaak merk ik dan dat er iets verschuift. Ik ga zuchten of gapen. Er komt wat meer ruimte. En vanuit die ruimte ontstaat ontspanning soms vanzelf.
Wellicht herken je dit ook na een goed gesprek waarin je gezien en gehoord voelde. Of na een wandeling in de natuur. Soms verschuift er iets. Zonder dat je precies kunt aanwijzen wanneer het gebeurde.
Nieuwsgierig geworden?
In mijn lessen oefenen we niet om te ontspannen, maar om beter te leren luisteren naar wat je lichaam nodig heeft.
