Misschien denk je bij energiewerk aan een zen-monnik op een berg, vredig en onverstoorbaar. Nou, dat ben ik dus niet.

Op de ADHD–Zen–weegschaal sla ik eerlijk gezegd niet echt door naar Zen. En juist daarom begon ik ooit met deze training. Klassiek stilzitten maakte mijn hoofd alleen maar drukker, terwijl meditatie in beweging wél werkte. Toen de ruis in mijn lijf begon te zakken, ontdekte ik waar mijn energie, levenslust en creativiteit eigenlijk zaten.

Soms brengt het leven je op een pad dat je niet had verwacht. Voor mij begon die reis op een besneeuwde berg in 2001. Een snowboardongeluk en een schildklierafwijking brachten me in contact met Universal Healing Tao en daarna Qigong.

Wat begon als een nieuwsgierigheid, groeide uit tot iets wat me diep raakte – al wist ik toen nog niet hoe groot die impact zou zijn.

Na mijn zwangerschappen in 2003 en 2005 merkte ik hoe sterk mijn energie kon schommelen. Misschien herken je dat, periodes van vitaliteit, afgewisseld met momenten waarin je leeg bent zonder duidelijke reden.

Al die jaren bleef ik trainen, maar vaak met het idee dat ik iets in mezelf moest ‘fixen’. Dat ik eerst ‘goed genoeg’ moest zijn, voordat ik het leven kon leiden zoals ik het écht wilde.

Pas later besefte ik: ik mag ophouden met mezelf te fixen. Ik besloot om in trauma therapie te gaan. Wat ik ontdekte, is dat de therapie me hielp om mijn innerlijke criticus en overlevingsstrategieën beter te begrijpen, terwijl Qigong me het lichaamsbewustzijn gaf om deze inzichten daadwerkelijk te verankeren.

En dat is precies wat ik in mijn lessen doorgeef: hoe je contact maakt met je lijf, hoe je jezelf opschoont van vastzittende spanning en emoties, en hoe je uiteindelijk steeds meer in contact komt met je essentie, met je wilde, vrije natuur, met wie je werkelijk bent.

Niet als een doel dat je hoeft te bereiken, maar als een weg die zich steeds verder mag openbaren.